Een klein bezoekje werd iets groots

Soms begint iets bijzonders heel gewoon. Even koffiedrinken bij iemand die je kent. Zo ging het ook bij Els (65) uit Hattem. Toen haar buurvrouw verhuisde naar Zorgverlening Het Baken, kwam Els op bezoek. Ze zag hoe warm het er was en hoeveel aandacht er is voor de bewoners. En ze dacht: misschien kan ik hier ook iets betekenen. Inmiddels is Els al bijna drieënhalf jaar vrijwilliger bij locatie Hoenwaard.

Els werkte bijna dertig jaar bij Philadelphia. Toen haar werk stopte door bezuinigingen, kwam er ruimte. Ze deed een tijd vrijwilligerswerk bij de kringloop en vult haar dagen graag met fietsen en puzzelen. “Ik verveel me niet hoor,” zegt ze lachend. Toch miste ze iets. De buurvrouw van Els verhuisde naar Hoenwaard en zo ontdekte ze Het Baken. Ze kwam langs voor een praatje, deed samen spelletjes op de computer en ging mee naar de kapper. Het voelde al snel vertrouwd. “Ik had nooit gedacht aan vrijwilligerswerk in de ouderenzorg,” vertelt Els. “Maar toen ik hier rondliep, dacht ik: wat mooi is dit.”

Wat Els fijn vindt, is de vrijheid. Ze heeft geen vast moment waarop ze móét komen. Ze kijkt per week wat past. De ene week komt ze twee keer, een andere week lukt het niet, en soms komt ze juist drie keer. “En dat het zo kan, dat is echt prettig,” zegt ze. In het begin organiseerde Els een vrijdagmiddagborrel. Dat werd uiteindelijk te druk voor de bewoners, dus daarmee stopten ze. Nu helpt Els met van alles, maar wat ze echt leuk vindt zijn de ‘grotere’ evenementen: een burenlunch, een optreden, een gezellige bingo. Ze vindt het leuk om te ondersteunen waar het nodig is. En juist die afwisseling maakt het voor haar leuk en vol te houden.

Sommige momenten raken je, juist omdat ze klein en echt zijn. Els vertelt over de paasviering. Ze haalde een bewoner op die bijna nooit praat. Samen gingen ze naar de viering, waar een koor zong. “Tijdens de muziek zag ik haar veranderen,” zegt Els. “Ze werd rustig, deed haar ogen dicht. Niet om te slapen, maar omdat ze aan het genieten was. Toen dacht ik: ja, hier doe ik het voor.”

Een paar maanden geleden overleed de buurvrouw waardoor Els ooit binnenstapte. Toch twijfelde Els geen moment om door te gaan. Ze heeft inmiddels ook een band met andere bewoners. Veel mensen komen uit Hattem, net als zij. Soms herkent ze een naam of weet ze nog dat iemand vroeger een hond had. Dat geeft een ingang voor een gesprek. “Het voelt verbonden,” vertelt ze. “En dat maakt het zo bijzonder.”

Je hoeft niet elke week op vaste tijden te kunnen. Soms is één keer helpen bij een activiteit al van grote waarde. Wil je ontdekken wat bij jou past? Meld je aan als vrijwilliger of kom gerust eens kennismaken.